R. Ramachandran's Poem

Inclination
by R Ramachandran

The twilight vanished beyond the paddy fields,
Through the blooming lane of Vaka trees

The gentle wind fluttering its wings
In the wild mussaenda grove on the river bank

The dark shade of the banyan tree longing for night
Slumbering unknowingly.

Like a sad saga lingering in the heart
The murky world stretches out.

Like a tender kannanthali flower
Blooming in the twilight silence

Like an idol on the country crossroads

Left unnoticed by passers-by

Someone in fresh glee
Is calling out my soul dwelling in seclusion.

That sweet voice is familiar to me
And in it submerged -

The dreams of the moonlit night
Wandering on the distant mountain crests in dismay,

And the pains in the eyes are obvious
In the depths of the cloudy sky,

Tears brimming in memory
Of a summer night of silent separation.

That sweet voice is familiar to me
As one inherits the voice.

My days are desolate and anxious

Like a deserted bower sighing

Bashful in giving a reply
My soul hides in darkness dejected.

Translation: K T Dinesh

D. VINAYACHANDRAN - My Times, My Poetry -

Posting D Vinayachandran's Thunjan speech in 2011. When he asked me to translate the speech I was a bit diffident to take up the task... but he encouraged me and finally I did it and Vinayachandran Sir told me it was good...

My Times, My Poetry

-D. VINAYACHANDRAN 

Translated by K T Dinesh

My times and my poetry are unfamiliar to me with the unprejudiced metamorphosis and with the breaking of the boundaries of words. They become desolate monuments of silence and the unfinished rushes of the panorama of love. In the most material sense they cut across seven worlds, seven confessions and the spurt of mental process. Envisioning that the earth and the earthworm have poetry, ‘my poems and love are the dust that is resurrected after a quake; a few indistinct shoots are just sprouting up.’ It should recoup the butterflies and 'surumas' that are trapped in the dilapidated souls. My glass is sanguine. Ignorance of God is filled in it. In the mad rush of a nightclub we feed on a stranger. The ignorance of God becomes the ignorance of man. We fear not death; we begin to fear life.

I won’t be blind to the blank gazes of hunger, the tanned faces of war and the shipwreck of love. They are the ovens of poetry. Science says that time will end up before space and the cosmic rays that are as old as the big bang are spurting and so I have to refine my past to limit my future. Man has very limited information about his brain and even his genes. The ones who made loud declaration like ‘one world- great world’ are now prophesying multifarious universes. Among issue like dry water-taps, exploding bombs in the street and the whimper of the child who is forlorn amongst the mirage of the earth.... these anxious contemplations are poetry’s subtle nuances.

Here, because of time constrains and because of the evident multiplicity of poetry it is not possible to establish all these points. In the scorching summer we sit together with a fellow- traveller for a cup of Lissi. We walk to wilderness in the night hearing the cries of children deep dwelled in the earth before many a birth. We laugh seeing the bulldozers and the condoms blown up and flown by naughty children. We present a basket full of oranges to a lunatic.
What I should is to keep silence. Even if you are in hospital or in your garden turn to poetry. I who enact multiple faces on the street say only this:
Remember the treaty
Between the salt and the stars
Remember the betrothal
Between the seed and the rain
……………………………………
……………………………………

The sun will burn to ashes all that is devoid of love
The moon will drown all that is not a dream

There are hundreds of ways to write poetry in Malayalam. I cannot be a bonsai exhibition piece of imagism, which was once despised as a transitory ploy by our eminent critic M P Sankunni Nair. I need bit of a place. As in our land agriculture has to be recovered in words as well. The mangrove forest, ground water, the distance between heat and cold and the time between noise and silence have to be recovered. My poetry should be able to recover god, the dream that we missed in our hurry and it should also find refuge in the attempt to cure the ailing god. Poetry, after all, is not poetry alone.

Let me read out some of my short poems. As the shell does to the sea, as the tree sap to the woods, a fragrance that we alone distinguish… and as love....these are an invitation to my pains….

രക്തസാക്ഷിയുടെ വീട്ടില്‍

രക്തസാക്ഷിയുടെ വീട്ടില്‍
കെ ടി ദിനേശ്

മരണംനടന്ന വീടുകളില്‍ ഒരു ചടങ്ങുപോലെ കയറി ഇറങ്ങുമ്പോഴും മരിച്ചയാളിന്റെ ഭാര്യ/ അമ്മ എന്നിവരെ അകത്തുകയറി കാണുന്നത് കഴിയുന്നതും ഒഴിവാക്കുകയാണ് പതിവ്. ഒരു മഹാസങ്കടത്തെ നേരിടാന്‍ എന്തുകൊണ്ടോ സാധിക്കാത്തതുപോലെ. സുഹൃത്തായ രഘുനാഥന്‍ പറളി ടി പി ചന്ദ്രശേഖരന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോവാന്‍ വരുന്നുണ്ട് എന്നുപറഞ്ഞപ്പോഴും എങ്ങനെയാണ് ആ അമ്മയെയും ഭാര്യയെയും അഭിമുഖീകരിക്കുക എന്ന ആശങ്ക എന്നെ അലട്ടിയിരുന്നു. രമേശന്‍ മാഷിന്റെ കൂടെ രഘു വെള്ളികുളങ്ങര എത്തി. അവിടെ കാത്തുനിന്ന ഞാനും അവരോടു ചേര്‍ന്നു. 'ഒന്ന് അവരെകാണണം ഇറങ്ങണം, ഇവിടെ വരണം എന്നതോന്നല്‍ വല്ലാത്ത ഒരു വിങ്ങലായപ്പോള്‍ പോന്നതാ.' ഉച്ചയോടെ കോഴിക്കോട്ടെക്കും വൈകീട്ടോടെ പാലക്കാടും തിരിച്ചെത്തേണ്ടത് ആവശ്യമാണെന്നും കൂട്ടത്തില്‍ രഘു പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള്‍ ടി പി യുടെ വീട്ടില്‍ പതിനൊന്നരയോടെ എത്തി. കോലായയില്‍ മാധവേട്ടന്‍ കസേരയില്‍ ഇരുന്നു മയങ്ങുകയായിരുന്നു. കാല്‍പെരുമാറ്റം കേട്ടപ്പോള്‍ കണ്ണ് തുറന്നു. 'എവിടുന്നാ?' എന്ന എത്രയോതവണ ആവര്‍ത്തിച്ച ചോദ്യം അദ്ദേഹം ഞങ്ങളോടും ചോദിച്ചു. പാലക്കാടു പറളിയില്‍ നിന്നാണ് ഒരാള്‍ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ സ്‌കൂളില്‍ അധ്യാപകനായി മുന്‍പ് ജോലിചെയ്യ്തിരുന്ന പറളിക്കാരന്‍ ആന്റണി മാഷെക്കുറിച്ചു അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. 'കോണ്‍ഗ്രസ്‌കാരനാ, പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. വെയിലിന്റെ ചൂടുകൊണ്ട് മയങ്ങിപോയതാ. രമയെ വിളിക്കാം.' മാധവേട്ടന്‍ അകത്തേക്ക് കയറിപോയി. ടി പി യുടെ പുതിയവീടിന്റെപണി തകൃതിയായി നടക്കുന്നത് ഞങ്ങള്‍ കണ്ടു. 'രമ ഇപ്പോള്‍ വരും, വീടിന്റെപണി പെട്ടന്ന് തീര്‍ത്തു താമസം അങ്ങോട്ട് മാറണം.' മാധവേട്ടന്‍ വീണ്ടും സംസാരത്തിലേക്ക് കടന്നു. മനസ്സിന്റെ വേദനയും വിങ്ങലും അദ്ദേഹം പുറമേ കാണിച്ചതെയില്ല. പുതിയവീട്ടില്‍ ഒരുചടങ്ങും ഇല്ലാതെ കയറിക്കൂടണം എന്നദ്ദേഹം വീണ്ടും പറഞ്ഞു. ഒന്നും ചോദിക്കനില്ലാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്‍പില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇരുന്നു. സംഭാഷണം ഒരിക്കല്‍ പോലും ടി പി യുടെ വധത്തെകുറിച്ച് ആവാതിരിക്കാന്‍ ഞങ്ങളും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ആ മനുഷ്യന്റെ അപാരമായ വൈകാരിക നിയന്ത്രണം കണ്ടപ്പോള്‍ അരനൂറ്റാണ്ടിലേറെ അദ്ദേഹത്തിന് പാര്‍ട്ടിയുമായുള്ള ബന്ധം എങ്കിലും ഇതുചെയ്തവര്‍ ഓര്‍ക്കണമായിരുന്നു എന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നി.
രമ അകത്തെ മുറിയില്‍ വന്നു എന്ന് ഒരു പെണ്‍കുട്ടി മാധവേട്ടനെ അറിയിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരും ആ മുറിയിലേക്ക് കയറി. ഒരു കട്ടില്‍ ഇട്ടതിനാല്‍ മൂന്നുപേര്‍ക്ക് പോലും ഇരിക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഒരു കൊച്ചു കിടപ്പുമുറി. ഒന്നും പറയാനാവാതെ തല താഴ്ത്തി ഞങ്ങള്‍ അവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ ഇരുന്നു. രമേശന്‍ മാഷ് രഘുവിനെയും എന്നെയും പരിചയപ്പെടുത്തി. ഒരു തലയാട്ടലിനപ്പുറത്തെക്ക് ഒന്നും പറയാന്‍ അവര്‍ക്കും ആയില്ല. രഘു പെട്ടന്ന് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ വാക്കുകള്‍ക്കാവില്ല മനസ്സിലുള്ളത് പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ എന്ന് രഘു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ രമയും പതിയെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ഇപ്പോഴും ആള്‍ക്കാര്‍ ദൂരദേശത്ത് നിന്നുപോലും വരുന്നതിനെ കുറിച്ചാണ് അവര്‍ പറഞ്ഞത്. അപ്പോഴേക്കും അസ്‌കര്‍ എന്ന നാട്ടുകാരനും ഫോട്ടോഗ്രാഫറും ആയ രേമേശന്‍ മാഷുടെ സുഹൃത്തും അവിടെ എത്തി. അസ്‌കര്‍ ആ വീട്ടിലെ ഒരംഗത്തെ പോലെയാണ് ഇടപെട്ടിരുന്നത്.കൊലപാതകത്തെ ന്യായീകരിക്കാനും അന്വേഷണത്തെ പ്രതിരോധിക്കാനും നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങള്‍ എന്തിനാണെന്ന് മനസ്സിലാവുന്നില്ല എന്ന് അസ്‌കര്‍ രമയോട് പറഞ്ഞു. എന്‍ എന്‍ കൃഷ്ണദാസ് വീട്ടില്‍ വന്നതിനു ശേഷം വടകരയില്‍ നടത്തിയ പ്രസംഗമാണ് അസ്‌കര്‍ സൂചിപ്പിച്ചത്. കൃഷ്ണദാസ് തന്നെ വിളിച്ചിരുന്നെന്നും തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത് എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നും രമ പറഞ്ഞു. തങ്ങള്‍ എസ് എഫ് ഐ യില്‍ ഉള്ളകാലം മുതല്‍ സുഹൃത്തുക്കളാന്നും സഖാവ് ടി പി എന്ന് മാത്രമാണ് കൃഷ്ണദാസ് പ്രസംഗത്തില്‍ ഉടനീളം ഉപയോഗിച്ചത് എന്നും രമ തെല്ലഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു. മാധവേട്ടന്റെ മകള്‍ , ടി പി യുടെ സഖി എത്ര സമചിത്തതയോടെ ആണ് കാര്യങ്ങളെ കാണുന്നത് എന്ന് ഞങ്ങള്‍ കണ്ടറിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു അത്. 'സി പി എമ്മിനെ തകര്‍ക്കുക എന്നത് ഒരിക്കലും നമ്മുടെ ലക്ഷ്യമല്ല. അതിലെ ദുഷ്പ്രവണതകളെ തുറന്നു കാട്ടുക മാത്രമാണ് നമ്മള്‍ ചെയ്യേണ്ടത്. ഒരുപാട് നല്ല സഖാക്കള്‍ ആ പാര്‍ട്ടിയില്‍ ഉണ്ട് എന്ന് മറക്കരുത്' അവര്‍ പറഞ്ഞു.
ടി പി യുടെ മരണം ഒരുനാടിനുണ്ടാക്കിയ നഷ്ടബോധത്തെക്കുറിച്ചും അവര്‍ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ഞങ്ങള്‍ അവിടെ പോയ മെയ് 31 നും ഒഞ്ചിയത്ത് ചായക്കട നടത്തുന്ന ഒരാള്‍ ടി പി യുടെ മരണത്തിനു ശേഷം കട തുറക്കാതെ ദുഖിച്ചിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും. എത്രയോ സ്ത്രീകള്‍ ദിവസങ്ങളോളം ഭക്ഷണം പാചകം ചെയ്യാതെ വീടുകളില്‍ കരഞ്ഞിരുന്നതിനെ കുറിച്ചും അവര്‍ സംസാരിച്ചു. വി എസ്, ടി പിയുടെ മരണവാര്‍ത്ത അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ അഭിമാനബോധത്താല്‍ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുരീപ്പുഴയും ശിവദാസും വന്നത്തിനെക്കുറിച്ചും സാംസ്‌കാരിക നായകരില്‍ ചിലരുടെ മൌനത്തെക്കുറിച്ചും അവര്‍ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ അസത്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു പരത്തുന്നവരോട് മാത്രമേ അവര്‍ക്ക് പ്രതിഷേധമുള്ളൂ എന്നും അവര്‍ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ടി പി യ്ക്ക് വധ ഭീഷണിയോ മറ്റോ ഉണ്ടായിരുന്നോ മുന്‍പ് എന്ന ഞങ്ങളുടെ ചോദ്യത്തിനു ഉത്തരമായാണ് അവര്‍ ഒരു അനുഭവം പങ്കുവച്ചത്. രാത്രി വളരെ വൈകി എത്തിയ ടി പി ഏറെ അസ്വസ്ഥനാണെന്ന് കണ്ടു കാര്യം തിരക്കിയപ്പോള്‍ ഒന്നും ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം ഒഴിയുകയായിരുന്നുവത്രേ. പക്ഷെ പിറ്റേദിവസം അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റു എങ്ങോട്ടോ പോയ ടി പി പെട്ടന്ന് മടങ്ങിവരുകയും ചെയ്തു. കാര്യം തിരക്കിയ രമയോട് തലേദിവസം രാത്രി ബൈക്കോടിച്ചു വരുമ്പോള്‍ വഴിയില്‍ ഒരു കേബള്‍ വയര്‍ കഴുത്തില്‍ കുടുങ്ങുമാറ് താഴ്ന്നു കിടന്നതും പെട്ടെന്ന് തലകുനിച്ചു ഒഴിഞ്ഞു പോരാന്‍ കഴിഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ് രക്ഷപ്പെട്ടത് എന്നും പറഞ്ഞു. പക്ഷെ അത് ആരെങ്കിലും മനപ്പൂര്‍വം ചെയ്യതതാനെന്നു ടി പി ക്ക് അപ്പോള്‍ ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു. രാവിലെ ആ വഴിയില്‍ കേബള്‍ ടി വി യുടെ വയറങ്ങാന്‍ താഴ്ന്നുകിടക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കാന്‍ പോയതായിരുന്നു ടി പി. എന്നാല്‍ ഒരുവയറും അവിടെഒന്നും കണ്ടത്താനയില്ല. പലരാത്രികളില്‍ തന്നെ കൊലപാതകികള്‍ പിന്തുടരുന്നുണ്ടെന്നു  ടി പി ആഴത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. പിന്നീട് തന്റെ ബൈക്കിനു പിറകില്‍ ടി പി ആരെയും കയറ്റുമായിരുന്നില്ല എന്നും അവര്‍ പറഞ്ഞു. ബൈക്കോടിച്ചു പോകുന്നവനെ കൊല്ലാന്‍ ഒരു കയറു മതി എന്ന് മണിയുടെ പ്രസംഗത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നും അതും കൂടെ കൂട്ടിവായിച്ചാല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ വ്യക്തമാവുമെന്നും അവര്‍ പറഞ്ഞു.
ഞാന്‍ പ്രി ഡിഗ്രിക്ക് മടപ്പള്ളി കോളേജില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ടി പി ആയിരുന്നു അവിടെ നേതാവ്. ഒരിക്കലും ഒരു സ്ഥാനാര്‍ഥി ആവാതെ പ്രസ്ഥാനത്തെ മുന്നില്‍ നിന്ന് നയിച്ചയാള്‍ . നാട്ടില്‍ ഓര്‍ക്കട്ടെരിയിലും പരിസരത്തും ടി പി ക്കുള്ള സ്വാധീനം ഞാന്‍ നേരിട്ട് കണ്ടറിഞ്ഞതാണ്. പ്രസ്ഥാനത്തിന് മുതല്‍ക്കൂട്ടാവേണ്ടിയിരുന്ന ഒരാള്‍ എന്തുകൊണ്ട് പടിപടിയായി തഴയപ്പെട്ടു? ആര്‍ക്കാണ് ടി പി ആലോസരമായത്? പാര്‍ടിയെ ഉള്ളില്‍ എതിര്‍ക്കുമ്പോഴും പാര്‍ടിക്കുവേണ്ടി പോരാടിയ ഈ മനുഷ്യനെ എന്തിനാണ് കൈവിട്ടുകളഞ്ഞത്? പാര്‍ടി പുറത്താക്കിയിട്ടും എം പി പരമേശ്വരനും ഇക്ബാലും പാര്‍ട്ടിയുടെ വേണ്ടപ്പെട്ടവരാവുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? ഒരുനാട്ടിലെ ഭൂരിപക്ഷം പേരും ഇദേഹത്തിന്റെ പക്ഷത്ത് ഉറച്ച് നില്‍ക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? ചോദ്യങ്ങള്‍ അനവധി ഇനിയും ചോദിക്കാം. ആരാണ് ഇതിനു ചെവികൊടുക്കുക? എല്ലാ എതിര്‍ ശബ്ദങ്ങളും പാര്‍ടി ശത്രുക്കളുടെതാണ് എന്ന് വിധിക്കുന്നതാണ് ഉത്തരങ്ങള്‍ നല്‍കാതെ രക്ഷപെടാന്‍ ഇപ്പോഴും എളുപ്പം. ഒരു മരണം ആ കുടുംബത്തിനു വരുത്തിയ സങ്കടത്തിനും നഷ്ടത്തിനും ആര്‍ക്കും ഒരുപരിഹാരവും നല്‍കാനാവില്ല എന്ന് ഉറപ്പാണ്. പക്ഷെ ടി പി തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ നേരുകൊണ്ട് കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രോജ്വലമായ രക്തസാക്ഷിത്വം കൈവരിച്ചു എന്നത് നിസ്തര്‍ക്കമാണ്. രക്തസാക്ഷികളുടെ പാര്‍ടി എന്നഭിമാനിച്ച ഒരുപാര്‍ടിക്ക് ഇന്ന് രക്തസാക്ഷി മരിക്കുന്നില്ല എന്ന മുദ്രാവാക്യം ഉറക്കെ വിളിക്കാനാവാത്ത അവസ്ഥ വന്നു ചേര്‍ന്നതും ഈ നേരിന്റെ അഭാവം ഒന്നുകൊണ്ടു മാത്രമാണ്.
രക്തസാക്ഷിയുടെ വീട്ടില്‍ കുറച്ചു സമയം ചെലവഴിച്ചപ്പോള്‍ നിസ്സാരന്മാരായ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അസ്സഹ്യമായ ഭാരക്കുറവ് ശരിക്കും ബോധ്യമായി. ആളുകള്‍ ഇപ്പോഴും ആ വീട്ടിലേക്കു അണമുറിയാതെ ഒഴുകുകയാണ്. ഒരാള്‍ അയാളുടെ ജീവന്‍ കൊണ്ട് നമ്മെപ്പോലുള്ളവരുടെ കെട്ട ജീവിതത്തെ തുറന്നു കാട്ടി. എല്ലാ ആക്രോശങ്ങള്‍ക്കും അപ്പുറം ആ അമ്മയും പ്രേയസിയും മകനും ഭാര്യാപിതാവും സഹോദരനും മനസ്സില്‍ പിടയ്ക്കുന്ന ഓര്‍മയായി അവശേഷിക്കുന്നു. വാക്കുകള്‍ക്കാവുന്നില്ല മനസ്സിന്റെ പ്രക്ഷുബ്ധത  പകര്‍ത്താന്‍...

 മടപ്പള്ളിയിലെ തണല്‍ മരങ്ങള്‍
                                                                                                                                  - കെ.ടി. ദിനേശ്
നമ്മുടെ കലാലയ ആഖ്യാനങ്ങളില്‍ ഏറെ പാടിപ്പതിഞ്ഞതാണ് എഴുപതുകളിലെ ക്യാമ്പസ്. മഹാരാജാസും, യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി കോളേജും, ബ്രണ്ണനും, വിക്‌ടോറിയയും കഥകളുടെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്താണ് അന്നും ഇന്നും. എണ്‍പതുകളിലെ മടപ്പള്ളി കോളേജ് കേരളത്തിലെ കോളേജ് ലോറില്‍ (College-lore) കാര്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. ഒരുപക്ഷേ കേരളത്തിന്റെ പൊതുമണ്ഡലത്തില്‍ മറ്റേതൊരു കലാലയം സംഭാവന ചെയ്തതിനോടൊപ്പമോ അതിലപ്പുറമോ സംഭാവനകള്‍ മടപ്പള്ളി കോളേജ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട് എന്ന് അതിന്റെ ചരിത്രം അറിയാവുന്നവര്‍ പറയും. എഴുപതുകളുടെ പൊതുഭാവകത്വം തീവ്ര ഇടതുനിലപാടായിരുന്ന കാലത്ത് മടപ്പള്ളി കോളേജ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും മുന്‍നിരയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന എം.എം. സോമശേഖരനെ പോലുള്ളവരെ നെഞ്ചേറ്റിയിട്ടുണ്ട്. പി.കെ. നാണുവും, വി.കെ. പ്രഭാകരനും, വി.സി. ശ്രീജനും ആ കാലത്ത് മടപ്പള്ളിയില്‍ ഈ ഭാവുകത്വത്തെ ജ്വലിപ്പിച്ചു നിര്‍ത്തിയവരാണ്. അധ്യാപകരിലും ടി.ആറിനെയും, ടി.കെ. രാമചന്ദ്രനെയും പോലുള്ളവര്‍ അന്ന് മടപ്പള്ളിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എണ്‍പത്തിരണ്ടില്‍ മടപ്പള്ളിയില്‍ പ്രീഡിഗ്രിക്ക് ചേര്‍ന്ന എന്നെ പോലൊരാള്‍ക്ക് ഇതൊക്കെ കോളേജ് ലോറിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. എഴുപതുകളുടെ തീപന്തങ്ങള്‍ എണ്‍പതുകളില്‍ ഏറ്റെടുക്കാന്‍ പിന്നീട് വന്നവര്‍ അവരവരുടെ രീതിയാണ് അലംബിച്ചത്. പ്രക്ഷുബ്ധമായ ഒരു കാലത്തിന്റെ തുടര്‍ച്ച പക്ഷേ എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒരു കലാലയം അതിന്റെ സഹജമായ കലാപത്വര എങ്ങിനെയെങ്കിലും പ്രകടിപ്പിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും എന്നതിന് തെളിവായിരുന്നു ജോ മാത്യുവിനെ സ്റ്റുഡന്റ് എഡിറ്റര്‍ സീറ്റില്‍ സ്വതന്ത്രനായി വിജയിക്കാന്‍ സഹായിച്ചത് എന്നു തോന്നുന്നു. തീവ്ര നിലപാടുകള്‍ക്ക് കാര്യമായ പ്രസക്തി ഇല്ലാതിരുന്ന എണ്‍പതുകളില്‍ മടപ്പള്ളിയില്‍ എസ്.എഫ്.ഐ.യാണ് സമ്പൂര്‍ണ്ണ ആധിപത്യം നേടിയിരുന്നത്. ടി.പി. ചന്ദ്രശേഖരനായിരുന്നു എണ്‍പതുകളുടെ ആദ്യ വര്‍ഷങ്ങളില്‍ മടപ്പള്ളിയില്‍ എസ്.എഫ്.ഐ. നേതാക്കളില്‍ പ്രമുഖന്‍. കോളേജിലെ കോണ്‍ഗ്രസ്, സോഷ്യലിസ്റ്റ് പക്ഷത്തുളളവരും സാഹിത്യ-സാംസ്‌കാരിക പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളോട് ആഭിമുഖ്യം പുലര്‍ത്തിയവരായിരുന്നു എന്നത് എടുത്തു പറയേണ്ടതാണ്.
സാഹിത്യ-സിനിമ-കലാ-സാംസ്‌കാരിക മണ്ഡലങ്ങളിലേക്ക് കോളേജ് അതിന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നതും ഈ കാലത്താണ്. മടപ്പള്ളിയുടെ സമ്പന്നമായ സാഹിത്യ പാരമ്പര്യം ഇതിന് ഏറെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്. അധ്യാപകരായ ജി. കുമാരപിള്ള, നരേന്ദ്രപ്രസാദ്, സി.പി. ശിവദാസ്, സുഗതന്‍, കെ.പി. വാസു, കടത്തനാട്ടു നാരായണന്‍ എന്നിവര്‍ അതാത് കാലത്ത് മടപ്പള്ളിയുടെ സാഹിത്യബോധത്തെ ഉണര്‍ത്തിനിര്‍ത്തി. പുനത്തില്‍ കുഞ്ഞബ്ദുള്ള, അക്ബര്‍ കക്കട്ടില്‍, വി.സി. ശ്രീജന്‍, വി.ആര്‍. സുധീഷ്, പി.കെ. നാണു, എം. സുധാകരന്‍, വി.കെ. പ്രഭാകരന്‍, ഉദയഭാനു, രാജന്‍ ചെറുവാട്ട് തുടങ്ങി ഒട്ടനവധി പേര്‍ മടപ്പള്ളിയുടെ സാഹിത്യ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ നേര്‍സാക്ഷ്യങ്ങളാണ്. എല്ലാവരെയും പഠിപ്പിക്കുന്ന ഇംഗ്ലീഷ്, മലയാളം അധ്യാപകര്‍ ഈ സാഹിത്യബോധത്തെ നിര്‍ണയിക്കുന്നതില്‍ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. എണ്‍പതുകളില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്‌മെന്റ് ഒരുപാട് മികച്ച അധ്യാപകരാല്‍ സമ്പന്നമായിരുന്നു - കെ.പി.വി. കുഞ്ഞിക്കണ്ണന്‍ മാഷ്, മോഹന്‍ദാസ് മാഷ്, ടി.വി. ബാലന്‍ മാഷ്, സരള ടീച്ചര്‍, വാസു മാഷ്, കടത്തനാട്ടു നാരായണന്‍ മാഷ്, ഭാസ്‌കരന്‍ നായര്‍, വിജയലക്ഷ്മി ടീച്ചര്‍, കൃഷ്ണപ്രഭ ടീച്ചര്‍, ദാസന്‍ മാഷ്, താരാനാഥ് മാഷ് എന്നിങ്ങനെ ഒരു നീണ്ട നിരതന്നെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനുണ്ട്. മലയാളത്തിലെ സുരേന്ദ്രനാഥ് മാഷിന്റെ ക്ലാസ്സുകള്‍ തമാശയുടെ അമിട്ടുകള്‍ക്ക് തീ കൊടുക്കുമായിരുന്നു. വസന്തകുമാരി ടീച്ചര്‍ കഴിവുള്ള നിര്‍ധന വിദ്യാര്‍ഥികളെ കണ്ടെത്തി പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാന്‍ എന്നും പ്രത്യേകം താല്‍പ്പര്യം കാട്ടിയിരുന്നു. പട്ടണത്തിന്റെ പരിഷ്‌കാരവും ക്രിക്കറ്റും ആയി തലശ്ശേരി, മാഹി, വടകര പട്ടണങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഒരു ന്യൂനപക്ഷവും, ഒഞ്ചിയം, ഏറാമല, അഴിയൂര്‍, ചോറോട്, വില്ല്യാപ്പള്ളി, ആയഞ്ചേരി പയ്യോളി, പുറമേരി, നാദാപുരം, കുന്നുമ്മല്‍, കുറ്റിയാടി, തൊട്ടില്‍പാലം, മേപ്പയ്യൂര്‍, പേരാമ്പ്ര എന്നീ ഗ്രാമീണ മേഖലകളില്‍ നിന്ന് വരുന്ന ബഹുഭൂരിപക്ഷം നാടന്മാരും ചേര്‍ന്നതായിരുന്നു കോളേജിലെ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍. സാഹിത്യസംവാദങ്ങള്‍, സിനിമപ്രദര്‍ശനങ്ങള്‍, ചിത്രപ്രദര്‍ശനങ്ങള്‍ ഒക്കെ ആയി കോളേജ് എന്നും സജീവമായിരുന്നു.
എം.എന്‍. വിജയന്‍ മാഷും, ലീലാവതി ടീച്ചറും, കല്പറ്റ നാരായണനും, എം. കുട്ടികൃഷ്ണനും, വി.ആര്‍. സുധീഷും കോളേജിലെ സാഹിത്യ സാംസ്‌കാരിക പരിപാടികളില്‍ സ്ഥിരം ക്ഷണിതാക്കള്‍ ആയി. അസോസിയേഷന്‍ ഉദ്ഘാടനത്തിനുപോലും അതാത് മേഖലയിലെ ഏറ്റവും പ്രഗത്ഭരായവരെ പങ്കെടുപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നടത്തിയ പരിപാടികള്‍ ആശയസംവാദത്തിന്റെ ഒരു വലിയ തുറസ്സു സൃഷ്ടിച്ചു. അസ്‌ട്രോണമിയിലെ ഏറ്റവും പുതിയ അറിവുകളുമായി പാപ്പൂട്ടി മാഷും, യേറ്റ്‌സിന്റെ കവിതയില്‍ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ മാറ്റം എങ്ങനെ നിഴലിക്കുന്നു എന്ന തന്റെ പി.എച്ച്.ഡി. പ്രബന്ധവുമായി പി.പി. രവീന്ദ്രനും ശാസ്ത്ര-സാഹിത്യ വിദ്യാര്‍ഥികളെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു. സിനിമയും ചിത്രകലയും ഒക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും സാഹിത്യത്തിനുതന്നെ ആയിരുന്നു അന്ന് പ്രഥമ സ്ഥാനം. വൈലോപ്പിള്ളി മാഷ് വടകര ബാലകൃഷ്ണ ടൂറിസ്റ്റ് ഹോമില്‍ താമസിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞിട്ട് ഞാനും ഗോപിദാസും കാണാന്‍ പോയതും മാഷ് തലയില്‍ കൈവച്ചനുഗ്രഹിച്ചതും ഒക്കെ ഈ സാഹിത്യപ്രേമത്തിന്റെ നിറമുള്ള ഓര്‍മകളാണ്.
കോളേജില്‍ ലിറ്റററി ഫോറം ഊര്‍ജിതമായ കാലത്താണ് കമല്‍ റാം സജീവിന്റെ ചിത്രപ്രദര്‍ശനം വടകരയിലുള്ള മനീഷ എന്ന പാരലല്‍ കോളേജില്‍ വച്ച് ഞങ്ങള്‍ നടത്തിയത്. കുഞ്ഞിക്കണ്ണന്‍ നരിപ്പറ്റ, അമീര്‍, ചന്ദ്രന്‍ വട്ടപ്പാറ, സുനില്‍, ലത്തീഫ് തുടങ്ങി ഒട്ടേറെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ പരിശ്രമമായിരുന്നു പുറത്തൊരു വേദിയില്‍ അത്തരം ഒരു പരിപാടി വിജയകരമായി നടത്താന്‍ കഴിഞ്ഞതിന് പിന്നില്‍. ഒരാഴ്ച നീണ്ടുനില്‍ക്കുന്ന ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലും ഈ കാലത്ത് തന്നെയാണ് മടപ്പള്ളിയില്‍ നടന്നത്. ബര്‍ഗ്മാനും, ബനുവലും, ഗൊദാര്‍ദും സാരി കൊണ്ട് മറച്ച കോളേജ് ഓഡിറ്റോറിയത്തിലെ ഇരുട്ടില്‍ അര്‍ത്ഥത്തിന്റെ പുതിയ തലങ്ങള്‍ തേടി. സ്ത്രീ പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ കോളേജുകളില്‍ സജീവമാകുന്നതിന് ഒന്നോ രണ്ടോ വര്‍ഷം മുന്‍പാണ് 1986ല്‍ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഈ മേള നടന്നത്. ഷൈനി, സുമ, രേണുക, ലൈല എന്നിവരായിരുന്നു മേള സംഘടിപ്പിക്കാന്‍ മുന്‍കൈയെടുത്തത്.
ശശിയും, ശിവദാസ് പുറമേരിയും, എന്‍.പി. ബഷീറും ലിറ്റററി ഫോറം പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. മധു മടപ്പള്ളിയുടെയും സജീവിന്റെയും ചിത്രങ്ങളും ശിവദാസി  ന്റെ കവിതകളും അന്ന് ഏറെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അഗസ്തിയും, ഹരീന്ദ്രനും പിന്നീട് ടി.കെ. അഷ്‌റഫും അജയനും മടപ്പള്ളിയുടെ സര്‍ഗാത്മകതയെ പാളം തെറ്റാതെ നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. കോളേജ് അനുവദിച്ച ഈ സാഹിത്യ സാംസ്‌കാരിക തുറസ്സാണ് എത്രയോ പേരെ ഇന്നും വായനയുടെയും സിനിമാസ്വാദനത്തിന്റെയും ലോകത്ത് പിടിച്ചു നിര്‍ത്തുന്നത്. തിരുവനന്തപുരത്ത് നടക്കാറുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര ചലച്ചിത്ര മേളയില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ പ്രേക്ഷകര്‍ തിരുവനന്തപുരത്തിനു വെളിയില്‍ നിന്ന് എത്തുന്നത് മടപ്പള്ളി കോളേജിലെ മുന്‍ വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ ഇടയില്‍ നിന്നായിരിക്കും. കാല്‍നൂറ്റാണ്ട് പിന്നിട്ട മടപ്പള്ളി ജീവിതത്തിന്റെ വാര്‍ഷിക സംഗമങ്ങള്‍ ആണ് തിരുവനന്തപുരം അന്താരാഷ്ട്ര ചലച്ചിത്രമേള ഇന്ന് പലര്‍ക്കും.
മടപ്പള്ളിയുടെ വെയില്‍ കാളുന്ന മൊട്ടക്കുന്നില്‍ സര്‍ഗസംവാദത്തിന്റെ ഒരു പൂക്കാലം ലിറ്റററി ഫോറം സൃഷ്ടിച്ചു. വായനയുടെയും സിനിമാചര്‍ച്ചകളുടെയും, ചിത്രപ്രദര്‍ശനങ്ങളുടെയും പ്രണയത്തിന്റെയും പ്രഫുല്ലമായ ഒരു കാലം. ഇന്ന് പ്രണയികള്‍ക്ക് തണല്‍ വീശി നില്‍ക്കുന്ന മരങ്ങള്‍ എണ്‍പത്തി മൂന്നില്‍ അവിടെ പഠിച്ചവര്‍ വച്ച് പിടിപ്പിച്ചതാണ്. തോമസ് മാഷും, മാധവന്‍ മാഷും, റിച്ചാര്‍ഡ് ഹെയും അതിന് ഏറെ വിയര്‍പ്പൊഴുക്കിയിട്ടുണ്ട്.
പെട്ടെന്നാണ് കോളേജില്‍ ഒരാള്‍ നോവലുമായി ഞങ്ങളെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് കടന്നുവന്നത് - സുവീരന്‍. ആരാണ് ഈ വീരന്‍ എന്ന് ഞങ്ങള്‍ തലപുകച്ചു. മാക്‌സിം ഗോര്‍ക്കിക്ക് ശേഷം ഇതാ ഒരാള്‍ 'അമ്മ' എന്ന കൊച്ചു നോവലുമായി വരുന്നു. പരിഹാസങ്ങള്‍ നെറ്റിചുളിച്ചെങ്കിലും ഞങ്ങളെല്ലാം ആ നോവല്‍ വാങ്ങി വായിച്ചു എന്നത് നേരാണ്. വളരെ ക്രൂഡ് എന്ന് പറയാവുന്ന എഴുത്തായിരുന്നു എങ്കിലും ഒരു പ്രതിഭയുടെ മിന്നലാട്ടം അങ്ങിങ്ങ് ആ നോവലില്‍ ആര്‍ക്കും കണ്ടെത്താന്‍ ആവുമായിരുന്നു.
സമര തീക്ഷ്ണമായ ഒഞ്ചിയം മണ്ണില്‍ കവിതയും, കഥയും, നാടകവും, ചിത്രം വരയും, സിനിമയും ഉത്കടമായ സാമൂഹ്യ, സാംസ്‌കാരിക, ചരിത്രബോധത്തിന്റെ തിരുശേഷിപ്പുകള്‍ ആയിരുന്നു. ഒരു കലാലയം വ്യക്തി നിര്‍മ്മിതിയില്‍ എങ്ങനെ ഒക്കെ ഇടപെടുന്നു എന്ന് ഇന്ന് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്നു. ഇതില്‍നിന്ന് തികച്ചും വിഭിന്നമായ ആയിരക്കണക്കിന് ആഖ്യാനങ്ങള്‍ മടപ്പള്ളിയെ കുറിച്ച് എണ്‍പതുകളില്‍ അവിടെ പഠിച്ച ഓരോ വ്യക്തിക്കും അവതരിപ്പിക്കാനുണ്ടാകും. എന്നാല്‍ അവരാരും തന്നെ തങ്ങളെ നിര്‍ണയിക്കുന്നതില്‍, പ്രത്യേകിച്ചും എണ്‍പതുകളില്‍, ഈ കലാലയം വഹിച്ച പങ്ക് തള്ളിപ്പറയും എന്നു തോന്നുന്നില്ല.
ഓര്‍മകളുടെ അടുക്കും ചിട്ടയും ഇല്ലാത്ത ഈ കൂട് പൊട്ടിച്ചത് സുവീരനു ലഭിച്ച ദേശീയ ചലച്ചിത്ര പുരസ്‌കാരമാണ്.  ഫേസ്ബുക്കിലൂടെയും ഫോണ്‍ കോളുകളിലൂടെയും ഒരുപാട് സുഹൃത്തുക്കള്‍ സുവീരന്റെ സമ്മാനലബ്ധിയില്‍ സന്തോഷം അറിയിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സുവീരനെ വാര്‍ത്തെടുത്തതില്‍ മടപ്പള്ളി കോളേജിനു ചെറുതല്ലാത്ത പങ്കുണ്ടെന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. പിന്നീട് സുവീരന്‍ തൃശൂര്‍ സ്‌കൂള്‍ ഓഫ് ഡ്രാമ, ഡല്‍ഹി നാഷണല്‍ സ്‌കൂള്‍ ഓഫ് ഡ്രാമ എന്നിവിടങ്ങില്‍ പഠിച്ചുവെങ്കിലും മടപ്പള്ളി എന്നും സുവീരന്റെ ഊര്‍ജസ്രോതസാണ്. ബ്യാരി എന്ന സിനിമയുമായി മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോഴും തന്റെ മടപ്പളളി സുഹൃത്തുകളുമായുളള ഊഷ്മളബന്ധം സുവീരന്‍ നിലനിര്‍ത്തി പോന്നു. ശിവദാസനെയും വി.കെ. പ്രഭാകരനെയും രാജന്‍ ചെറുവാട്ടിനെയും എം. സുധാകരനെയും എന്നെയും എല്ലാം അതുമായി സഹകരിപ്പിച്ചു. ഈ സിനിമയിലെ ഗാനങ്ങള്‍ എഴുതാനും തന്റെ ആത്മമിത്രമായ ശിവദാസ് പുറമേരിയെ അല്ലാതെ മറ്റൊരാളെ സങ്കല്‍പ്പിക്കാന്‍ സുവീരന് ആവുമായിരുന്നില്ല. ശിവദാസ് തന്റെ 'ചോര്‍ന്നൊലിക്കുന്ന മുറി', 'ചിലതരം വിരലുകള്‍' എന്നീ സമാഹാരങ്ങളിലൂടെ കേരളത്തിനകത്തും പുറത്തും ഇന്ന് പരിചിതനാണ്. ബ്യാരി എന്ന സിനിമയില്‍ ശിവദാസ് എഴുതിയ ഗാനവും ഏറെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. സുവീരനാണെങ്കില്‍ നാടകവുമായി മുന്നേറുകയായിരുന്നു. മൂന്ന് തവണ അക്കാദമി അവാര്‍ഡ് നേടി. ദേശീയതലത്തിലും അന്താരാഷ്ട്രതലത്തിലും അംഗീകാരങ്ങളും പുരസ്‌ക്കാരങ്ങളും നേടി. സുവീരന്റെ ഭരതവാക്യം, ഭാസ്‌ക്കരപ്പട്ടേലരും ഞാനും, അഗ്നിയും വര്‍ഷവും, ചക്രവും, ആയുസ്സിന്റെ പുസ്തകവും മലയാള നാടക ചരിത്രത്തിലെ നാഴികകല്ലുകളാണ്. ഇപ്പോള്‍ ബ്യാരിയിലൂടെ രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും നല്ല ചിത്രത്തിനുള്ള പുരസ്‌കാരത്തിനും അര്‍ഹനായിരിക്കുന്നു.
കോളേജില്‍ ഒരു കാലത്ത് ഒപ്പം പഠിച്ച രണ്ടുപേര്‍ - സുവീരനും, ശിവദാസ് പുറമേരിയും, ജീവിതത്തിന്റെ ഏതൊക്കെയോ ആഴച്ചുഴികളില്‍ മുങ്ങിയും പൊങ്ങിയും കാല്‍നൂറ്റാണ്ടു പിന്നിട്ടവര്‍, കോളേജ് ജീവിതത്തിന്റെ ആ കാലം തന്നെയാണ് തങ്ങളെ നിര്‍ണയിച്ചത് എന്ന് സാക്ഷ്യം പറയുന്നു. നമ്മുടെ കലാലയ ആഖ്യാനങ്ങളില്‍ ഏറെയൊന്നും അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലാത്ത മടപ്പള്ളി കോളേജ് കേരളത്തിന്റെ സാംസ്‌കാരിക മണ്ഡലത്തില്‍ തനത് സംഭാവനകള്‍ നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. വടകരയുടെയും സമീപപ്രദേശങ്ങളുടെയും സാംസ്‌കാരികബോധം കേരളം വലുതായൊന്നും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ലാത്ത ഈ കലാലയമാണ് നിര്‍ണയിച്ചത്. അരികുകളിലേക്ക് മാറ്റപ്പെടുന്നവര്‍, ആസന്നമരണം കാത്തുകിടക്കുന്ന ഒരു ഭാഷ - നോട്ടം അവിടെയാണ് വേണ്ടത് എന്ന് സുവീരന്‍ തന്റെ ബ്യാരി എന്ന സിനിമയിലൂടെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു. അറിയപ്പെടാത്ത ഭാഷയിലേക്കും ജനപഥങ്ങളിലേക്കും നോട്ടം എത്തി എന്നതാണ് കാര്യം. മടപ്പള്ളി നല്‍കുന്ന പാഠവും അതാണ്.

Tagore's Influence in Malayalam Literarature

How melodious is the rendering of thy song!

Sajai K V (Translated by K T Dinesh)

In the month of July, when the twilight hides itself

Under the shroud of darkness and the day retreated

It rained incessantly, and I, the solitary sojourner

Of the land of dreams, stayed at home all alone.

Hearkening to the above lines or watching the twilight view they offer, one can listen to or live in a season of rains. It happened almost two and a half decades back. A little boy, a solitary sojourner of the land of dreams, was reciting these lines in tune with the repetitive cadence of rain that replicates the lines of G Sankara Kurup’s translated version of Geetanjali. Thus, inadvertently, he was also treading along the farthest boundaries of the land of dreams. The boy who thus strode the land of dreams is the writer of this article.

Tagore composed Geethanjali, which celebrates its centenary this year, between 1906 and 1910. He translated Geethanjali into English in 1912. And the rest is history- the praise showered on the poem by W B Yeats, the preface he wrote to Geethanjali, the coveted Nobel Prize it received, its French translation by Andre Gide, Paul Valery’s article on it- all these developments helped Geethanjali and its author to become well-known to the world in amazing rapidity.  One can presume how the acceptance Tagore received influenced the Indian poets who were writing in their native tongue. This article tries to examine how Tagore and Geethanjali influenced the poets of Malayalam and the history of Malayalam poetry which is a manifestation of such influences as well.

Kumaran Asan and Tagore

Kumaranasan, the pioneer of romantic poetry in Malayalam and the greatest poet of all times, was the first poet in Malayalam who tuned the soft strings of Tagore’s lyre. In the light of Asan’s stay in Bengal for a short period, the poems he wrote titled Divyakokilam (The devine song bird) and Swagathapanjakam (A welcome song addressed to Tagore) and based on his self-teaching ‘Vangadyoviludicha raviye snehika viswambhare!’ (Oh world, please do worship yonder Sun – Ravi – in Bengal’s radiant horizon!)  critics often judge Tagore’s influence on him. It should be said that this appraisal is superficial. It fails to go deep into the imperceptible communiqué that might have happened between Tagore and Asan and detect how it shaped the power of imagination of a genuine poet like Asan. The pointers that might lead to such an enquiry are not the ‘flowery canopy’ of trees that are planted afar or their ‘freshly sprouted branches’ but the mysterious entanglement of their roots beneath.

The terrain of Tagore’s imagination was romantic as well as mystic. In Geethanjali one can see Tagore’s compositional skill as a poet in bringing the metaphors of love, parting, waiting and seeking the lover to mystic heights. It has been observed that the mystic lyrics of Tagore promulgated the indirect influence of Vyshnava Bhakthi Movement which was an indiscernible metamorphosed form of Radha-Krishna love knot. The focal point of his lyrics

is the feminine psyche that is deeply desirous, badly bashful and   experiencing excruciating agony of separation. This is the point of affinity between Asan’s romantic sensibility and Tagore’s poetic vision. The facet of love explored by Asan could only be depicted through a female. The love he portrayed was overflowing with prayers emanated from perturbed souls that transform one’s body into a ramshackle shrine. Many of the mystic lyrics in Geethanjali have a sadder and softer tone of such prayers.

‘Don’t hesitate to pluck this little flower of little value

so that

It will adorn thy garland before

It fades away and withers’

The above prayer in song 87 of Geethanjali is something that can be heard from the lips of Asan’s heroines Nalini, Leela or even Vasavadatta, the licentious lady who pined for the unrequited love of a handsome Budhist monk. In Asan it is a kind of search for God as manifested in women towards men but in Tagore it attains a romantic tone of the self which has been incarnated as a female. Interpreters like Karimpuzha Ramakrishnan were of the opinion that the relationship between Leela and Madanan whose name is synonymous with that of Cupid, creates a parallel in worldly life between the microcosm and the macrocosm. Karimpuzha makes a kind of over-reading here and to a certain extent such a reading is mechanical too. But it is an irrefutable fact that if the vast plot structure and the elaborate characterisation of Nalini and Leela were subjected to utmost saturation they would be as condensed as a lyric by Tagore.  P. K. Balakrishnan, the visionary critic of Malayalam, has realised this much earlier, though in another fashion. In his book titled Kavyakala Kumaranasanilude (The art of poesy through Kumaranassan) P. K. Balakrishnan makes a dazzling observation that the heroines like Nalini and Leela are the incarnations of the poet himself who begins his poetic career as a writer of hymns. In that long and tiresome search for self-realisation Asan touches Tagore as well. Tagore implores the Almighty to accept him in a tone that is characteristic of a lover experiencing piercing anguish. The hymns written by Asan are not different at all. They are the mantras of a soul that endures excruciating pain in exploring the woods and meadow seeking the cosmic soul. But P. K. Balakrishnan is unmindful of the complex transformation of Asan from a composer of hymns to a composer of love poems and the indirect catalyst he may have had from Tagore’s mystic imagination for such a transformation. He may have missed this fact that was so close to his eyes because of his over-confidence in the rarity and originality of the finding he had made. Whatever it is, the ensuing critical lineage of Malayalam has to underscore this fact. ‘Those who seek the  him/ have to seek the wind in the dense forest woods’ (Lines from Asan’s Leela). This might tell us how these lines create a kind of invisibility and elusiveness in a protagonist like Madanan and how he got hold of the distant face-look of the quintessential omnipotent that entices the humans in disguise.

G. Sankara Kurup’s ‘Pullankuzhal’ (The flute of reed)

Another major Malayalam poet who later took up the flute of Tagore’s mystic imagination was G. Sankara Kurup. Whatever be the self-justifications of the poet about the holy stream called Geethanjali, which greatly lured him at the dawn of his expedition through the boundless waters of literature, critics in Malayalam spent a significant amount of their time, most vociferously, to find something more than mere influence in it- even plagiarism and imitation. The third chapter of ‘Sankara Kurup Vimarsikkappedunnu’ (Sankara Kurup Criticised) by Sukumar Azhikkode, the doyen of literary criticism in Malayalam, is replete with arguments of this kind. Whatever it be, it is supposed that Sankara Kurup’s,  ‘Sunflower’, a famous poem of that title written by the poet, would not have been bloomed without the sun-like presence of Tagore; though the inclination of the sun flower towards the sun is instinctive.

The fiftieth year of Sankara Kurup’s Malayalam translation of Geethanjali coincides with the centenary of Tagore’s Geethanjali. It was in 1959 that Sankara Kurup’s complete verse translation of Tagore’s Bengali Geethanjali got published. It looks as if the literary circle of Kerala, which hardly forgets any anniversary, is oblivious of the fiftieth year of the publication of this translation. It is not a work that should be ignored in such a fashion. Its musical and meditative quality is unique. We can still hear G. Sankara Kurup’s lines which stand apart from such prosaic translations as ‘My Lord, I don’t know how you are singing! I always listen to it, in silence, surprised.’(Translation by L.M.Thomas.)

                                    ‘How melodious is the

                                    Rendering of thy song!

                                    In silence I listen to it

                                    with eternal esteem’

The influence in Changampuzha

Tagore’s magnificent style of rendering songs had attracted the imaginative poetic quality of Changampuzha, the greatest romantic poet in Malayalam. as well. Changampuzha’s creation of ‘Yavanika’ (The Curtain), a long poem, modelling Tagore’s ‘Victory’ and his translation of ‘Udyanapalakan’ (The Gardener) are finest instances of the influence Tagore had on him. We can also extract Tagore’s influence on Chamgampuzha from  indirect signs that are not that explicit. The well-known ‘Poomala’ (The garland) in ‘Bashpanjali’ (A tribute with Tears, the poets debutant anthology) is itself an example. We can see the distant image of the mendicant in the 50^th verse of Tagore’s English Geethanjali who wins a gold grain from the king, when he gives the king a mere grain while he begs for alms. Isn’t it the tune of the mystic song, ‘I will wait the whole day/ playing my flute’ (in the 8^th verse of Bengali Gitanjali) that we hear in the song of Changampuzha’s Remanan, the pastoral elegy that made him most popular in Malayalam, the selfless shepherd who awaits the virginal beauty? - I will sit the whole day alone/ on that hill side and sing’! It could be out of weariness after seeing the quack ‘mystic snobs’ in Malayalam that Changampuzha wrote these lines in ‘Padunna Pishachu’ (The Singing Devil) which was modelled after no lesser a poet than Charles Baudelaire whose ‘Fleurs de Mal’ ):

When the cosmic soul tickles in the

Armpit of the individual soul from time to time

The rays that emit out of the tickle

Hits at the lotus bud of life and

Oh, remember, what opens up its lips then

Is the crown of fragrance of mysticism.

           

T. K. Narayana Kurup was a minor poet in Malayalam who imitated Tagore in appearance and attire. He wrote prose poems modelled on Tagore’s. He was also the editor of a magazine titled, ‘Tagore’. He published an anthology titled ‘Athmageetham’ (Song of oneself) in 1934.

R. Ramachandran

Later on, we see a pale shadow of Tagore in the introverted sensibility of R. Ramachandran, a late romantic, who wrote about his ‘Days in dismay which were like deserted bowers!’; though spiritual alienation and distress were its basic traits instead of mysticism.

My eyes are feeble seeking the infinite sky for a merciful eye,

The moon glow melts in the twilight blush and my love that turns

Into a shining star in the night when the sky forgets the earth and the trust

I hold in my bosom, I know how far am I from all those celestial passageways

Tagore’s placid romanticism bloomed again in Malayalam poetry in the poets who belong to the last wrung of romanticism in Malayalam literature. The pure rustic image of love in Sugatha Kumari’s poems reminds us of Tagore. It is not difficult to identify the veiled ‘Tagorean’ tone in the devotion to Krishna pictured in the most celebrated ‘Krishna, Neeyenne Ariyilla’(Oh Krishna, You don’t know me). The transcendental tune of Tagore is latent in some of the film songs written by O.N.V. and P. Bhaskaran without their knowledge. ‘Paduvanay vannu ninde padi vaathilkkal’ ( I came to your doorstep to sing) and ‘Saradindu malardeepa naalam neetti’ (The autumnal moon offers a floral flame) written by O.N.V and ‘Thamarakkumbilallo mama hrudayam’ (My heart happens to be a lotus-cup) and ‘Thamasamende varuvan...’ ( Why are you late to arrive...) by P. Bhaskaran are examples that could be easily cited. Through these songs some of the rare and exquisite poetic features that reside in the ivory towers of imagination became a legacy of the common folk.

Basheer

‘Oh! Pristine beauty, what I hear are your desirous footsteps.

She comes! She comes! My love-stricken princess comes.

Why do you make my heart beat without rest?

Oh! Virginal beauty, why don’t you come?’

These lines were not written by any Malayalam poet, modelling Tagore. It is in Ekanthathayude Mahatheeram (The Boundless Shore of Loneliness) written by Vaikom Muhammed Basheer, a Sufi mystic with modern sensibility who wrote quite a good number of excellent short stories in Malayalam, that these lines of Tagore’s get echoed word by word! We can hear the same footsteps in verse 45 of the English version of Gitanjali and verse 62 of the Bengali Gitanjali. It is just that ‘he’ appears in Tagore’s poem instead of ‘she’.

‘Don’t you hear, don’t you hear

The casting of footsteps

He comes, he comes,

He comes, beloved’ ( Translated by G. Sankara Kurup to Malayalam)

We can hear such footsteps in stories such as Anargha Nimisham (The unforseen moment of fulfilment) and Sandhya Pranamam (The Evening Prayer) by Basheer. (The last verse of English Gitanjali) is included as 148^th verse in The Bengali Gitanjali.

  ‘In one salutation to thee, my God, let all my senses spread out and touch this world at thy feet.

Like a rain-cloud of July hung low with its burden of unshed showers let all my mind bend down at thy door in one salutation to thee’

G. Sankarakurup’s translation (in Malayalam) is

In one salutation let me settle down

At thy holy abode

Basheer’s Sandhya Pranamam begins like this:

‘For the last time, Lord, for evening prayer

Have I reached

In the desertedness of this horizon.’

There is no doubt regarding of Basheer’s genuineness and original genius. The aim here is to make clear the fact that the omnipresent radiance of Tagore’s mystic imagination reached even Basheer in his early days of writing.

The story of Vijayan  

One more is there to be pointed out in this regard. It is an interesting fact that we can see a fairly similar image of the parting-lore of birth after birth in ‘Khasaakkinde Ithihaasam’ (The Legend of Khasak) in a poem that appears in an anthology by Tagore, titled ‘The Crescent moon’. In Vijayan’s story a girl, who parts with her sister in a valley of sunset, turns a champa tree. Ages after, the tree asks the girl who plucked flowers, tearing the branches, “Alas! Little sister, you have forgotten me!” In Tagore’s ‘The Champa Flower’ we see the child asking,

‘SUPPOSING I became a champa flower, just for fun, and grew on a branch high up that tree, and shook in the wind with laughter and danced upon the newly budded leaves, would you know me, mother?’

In Tagore’s poem we find the simple and naive imagination of childhood; Vijayan’s is a deep visionary imagination. Though these are not to be compared, it hints the indirect influence that Tagore’s poem has had on Vijayan as the champa flower re-appears in the latter in the disguise.

Tagore manifested through Geetanjali great poetry that had influenced Malayalam poetry and literature intensely and everlastingly. There have been multifarious translations that started with Keezhedatthu Madhavan Nair, the first translator and passed through L.M. Thomas, G. Sankara Kurup, K.C. Pillai, and V.S. Sarma and ultimately, K. Jayakumar, a poet turned IAS officer, for Geetanjali. New Malayalam translations may be done for that work in this century. Let’s hope that this expectation won’t be gone astray as is evident from N.P. Chandrasekharan’s recently published poem dedicated to Tagore and G. Sankara kurup, modelling it on the Malayalam translation that G. gave for the 64^th verse of Geetanjali.

B M P

Translation of N Prabhakaran's Short story 'B M P' by K T Dinesh

A burglar broke into our house six or seven months ago. None of our valuables was stolen. A bell metal pan was the only thing taken away. It was almost an unused thing dumped in a corner of the kitchen. But Jalaja had a special fascination for it. It was sent to her by her mother a week after our marriage. A loyal servant of her mother secretly brought it to us. When I saw it I too was a bit lured by it. As for Jalaja it was as if she was in possession of a treasure.

The metal workers of Kunjimangalam got the pan wrought under the special instruction of her late grandfather. Its sides and the round supporting things it has have a special charm about them and also the bottom is adorable. And if you look into it you can see an extraordinary shine, as if oil oozing from it constantly. I don’t know how bell metal pans are made or what combinations of metals are used in making bell metal utensils. Jalaja believes that gold is an essential metal in them. She had heard of such sayings in her childhood. If you eat food items prepared in utensils made with a mixture of gold your beauty and intelligence will be enhanced. You won’t be troubled by diabetes and blood pressure either. She strongly believes in all these. But, anyhow, in the last fifteen years we have used it only once or twice to cook. It was lying in a corner of the kitchen covered with dust and cobwebs between a rat-trap without a latch and a kitchen knife without a handle.

The burglar stole it during day time by entering the work area by bending the grills and breaking open the kitchen door using a crowbar. The doors to the other rooms from the kitchen were lying open. Still the guy has not ransacked anything. He could have easily taken away the five hundred rupees kept in the drawer of my table, at least. He had not done, even that.

Who would be this burglar? What could have been his intentions? Jalaja and I discussed all these for long. Our children and our neighbour Philip sir and his wife helped us with the various assumptions they had. But in spite of all these we could not find out the motive behind his action.

‘After the pan was taken away I feel very tired these days. It is as if a piece of my life has been cut away.’ Jalaja kept saying this quite often. I didn’t take it seriously. After one or two months she too stopped mentioning the pan. All of us almost forgot the thing. I never thought, even in my wildest dreams, that the pan would again be a burning issue in our life.

The episode took place this morning. A handsome young chap who looked like a foreigner rode to our courtyard on a dazzling motorbike. ‘Good morning sir, good morning madam,’ he wished Jalaja and me separately. He gave a Kitkat each to both our children. Then he took out a beautiful cardboard box from a big polythene cover and placed it on the floor. From the way he tried to take it out it was evident that the thing inside the cardboard box was something quite heavy.

Without opening the cardboard box he began to speak. ‘Sir, I’m the south Indian sales representative of Aztec company. Inside the box is a very prestigious product of our company.’ Straightening the cap he wore on which ‘Aztec’ was written in golden letters, touching lightly his tie and smiling gently he continued, ‘We’ve no intentions to cheat our customers with a metaphoric name like ‘Aztec’. The name of our product is quite simple – Bell Metal Pan. Pausing for a while he proceeded with the smile of a champion, ‘Sir, metallurgy was not first developed in Mesopotamia or Indus Valley. The pioneers in this field were the Red Indian tribes called Aztecs of Mexico. The Spanish invaders of sixteenth century conquered them and seized all the good aspects of their material culture. Our company’s MD is related to the descendants of the Aztec tribe who had mastered the craft of working with bell metal. Mainly our market, till the 1950s, was Latin America. Our production unit in India was set up in 1992 in Nagpur. We are not manufacturing our products excessively. Firstly it is because of the difficulty in getting skilled labourers and then it is that we use the same crude machinery the Aztec tribes used in making our products. Then only the products will have the same genuine quality.’

Realizing that we were fed up, he suddenly looked at his watch and asked, ‘Sorry sir, am I boring you too much?’ Assuming a light vein and laughing loudly he added, ‘After all, today is Sunday. Isn’t it better watching my demonstration than being bored by watching TV programmes?’ I liked his sense of humour and scintillating laughter very much. I nodded and gave him consent to continue.

‘The issue now is not the ingredients of the food we take. Various pressure cookers, frying pans, cooking range, aren’t all these making whatever we eat like cattle feed? Whatever we cook, if we want to maintain the original flavour, colour and taste the utensil in which we cook them also must be as good as what we cook. But what to do? We cannot supply it for an affordable price to all. It will come to a good sum while considering the labour charge, the price of the metal, establishment expense and transportation charge. But, actually while considering the quality of the pan and the purpose behind it, everyone will nod their heads approving that the price is reasonable. Sir, you have to cook and taste all such things as chicken sixty nine, Kadai chicken, ladies chicken and then your payasam, neyyappam, kalathappam etc. in our pan. Then only will you understand that what you eat in star hotels are things like rubber sheets.’

He opened one side of the cardboard box a little, took out a picture almost of the size of a calendar and handed it over to me by winking at me once. A young lady clad only in a thin nightgown and a smart youngster wearing a bermuda and vest who has placed his hands on her hips and his face on her shoulders could be seen posing in an exquisitely designed kitchen. In the hands of the lady an oval shaped, inwardly dented beautiful pan was seen. A pan festooned with hundreds of light rays. When our children stood on tip toe to have a look at the picture he took out two cards from his pockets and gave them to the children. The photographs of Sachin Tendulkar and Rahul Dravid were on the cards.

‘Sir, the pan costs five thousand rupees,’ he said as if he had a sudden revelation. Jalaja and I were a bit shocked. I guessed from his long speech itself that it would be expensive. But still, I assumed it would be around two thousand five hundred. This anyway was too high. This is humbug, charging five thousand rupees for not so big a pan, though it was made of bell metal.

As if he had read everything in my mind, he said, ‘Sorry sir, I cannot sell this pan for a reduced price. The market rate of this pan will be more than six thousand rupees. I offer the pan to you for its company rate. This is a rate we fixed as a part of advertising the product. This is not a deal for profit.’ Throughout his lecture he was standing. He shrugged his shoulder and loosened his tie a little and sat on the sofa.

‘Spending five thousand rupees for just a pan will be a problem for many. It happens because of your set notions about the price of products. Even those who belong to lower middle class group are buying TV sets, refrigerators and washing machines. But they wish to buy utensils in which they prepare their food for a cheap price of ten or twenty rupees. That is not right. Aztec company is not for any compromise with such people. There are a few people at least in our country who think price of the things they buy is not a big issue but their quality. We don’t even have sufficient pieces with us to supply to such people. We had conducted a survey earlier to spot such customers in each city and town. According to the survey conducted in this town, sir, you and Doctor Sudevan are the only two customers our company could identify. I have already given a piece to the doctor, now there is only one piece left and it is for you.’

He sat on the sofa and began to wipe his face with his handkerchief as if he had said everything he wanted to say and it was our duty to take a positive decision.

I was thinking how I could ever send him back disappointed after listening to him for such a long time. Jalaja also was in such a dilemma. The expression on the face of the children was also quite against losing the pan. I stood there silently for some time looking at the picture he had handed over to me. Then I looked at Jalaja placing the picture on the cardboard box. She looked at me too. Then we both went in.

It was the previous day that we got our salary. It was not a problem for us to give five thousand rupees all on a sudden. What would happen later could be thought after. I handed five thousand rupees to him. He smiled and nodded his head as if he was congratulating us on taking a wise decision.

‘Madam, do you want me to place this in the kitchen?’ he asked.

‘Oh, no,’ said Jalaja.

‘Then, thank you, madam. Ok, see you, sir.’ Saying thus he got out of our home. It was when the sound of his motorbike faded away in the distance that Jalaja opened the box.

‘Oh, my beloved gods, what is this that I see?’ she withdrew her hand with a shudder. The pan in the box did not in any way resemble the pan in the picture. It looked like our old bell metal pan. The only difference it had in sight was that the bottom of the pan was painted maroon.

Suddenly reminded of something Jalaja dashed into the kitchen. She came back with a kitchen knife. She overturned the pan and started to scratch slowly at the centre of the pan. Without having the least idea what she was doing the children and I gazed at her. She cried out saying, ‘Cheating, he cheated us,’ and she put the knife on the floor and sat there supporting her head with her hands.

‘What happened? What’s the matter?’

‘Look, look at this,’ she said without moving from where she sat.

I looked. On the part where Jalaja scratched off the paint, the letters B. M. P. were clearly seen.

Jalaja’s grandfather was the first B. A. degree holder of her village, a man who had taken a B.A. degree from Madras. He made the metal workers who had no idea how to write English alphabets draw the picture of the letters B.M.P. on the bottom of the pan. It was the abbreviation of Bichantevida Madhava Panikker.

‘Oh, is this the issue? Hasn’t he said about this? The name of this pan is bell metal pan, and B.M.P. is the abbreviation of it, right?’

Jalaja was in a delirium with anger, and she was sad for being cheated at the dawn of the day. She felt that I was deliberately trying to belittle her and she became almost blind with such feelings. She jumped up suddenly and took a book from my table and threw it out. I too lost my calm. Though I used to deliver speeches against harassment of women I forgot it all for a moment and slapped her twice on her cheeks. Children were quite scared at this unexpected mess. Jalaja began to sob and she was swirling on the floor.

After a while, when everything became calm, I came out of the house. I searched for the book she had thrown away. Its front cover was torn. The stitch was broken and the pages hung loose. I took the papers in a pile and arranged them according to the page number. It was only then that I realised which book it was. ‘Oh, God it was not a book by any of the third-rate Indian authors. It was Jaques Derrida’s ‘Writing and Difference’.’

When I stepped back into the room with the anguish of that awareness, I saw the big picture given to me was lying on the floor. It was the picture that showed the beautiful lady holding the pan, the young guy standing quite close to her and the elegantly designed kitchen.

‘Hmm, what’s gone is gone. This lady is a first-class thing. It seems she is worth not just five thousand but fifty thousand rupees,’ I said to myself unable to withdraw my eyes from the picture.

സ്കൂള്‍ ലോര്‍

School Lore
E P Rajagopalan
Translated by K T Dinesh

The institutions and contexts in which people intervene spontaneously generate a wide range of original knowledge. This knowledge is called folklore. A school is not just the building in which it functions; it is the conglomeration of learners, teachers, non-teaching employees and the visible and invisible presence of the wider society that supports them. Within this conglomerate structure, numerous formal events occur. The curriculum and the method of examination will reflect the interests of those who run the school and those who are in power. Althusser enlisted the school along with religion, family, art and media among the ideological apparatus of a state. We get the same idea from Foucault who stated that a school and a jail performed the same functions - enforcing discipline and imposing punishment. The fun and games, the songs and stories, and the graffiti on the walls that punctuate the uni-dimensional execution of these formal functions together form school lore. The collection and analysis of these are a part of the study of folk lore. This has not yet begun in our country. Euro-American folklorists focus on this area too. There are some websites on school lore on the net.

The school headmaster/principal is the representative of the state. So is every teacher. Their job is to condition the children according to the interests of the state. Therefore, how far teaching is subjective and creative is a legitimate question. The task they have undertaken, the dissemination of the ideology of the state overtakes their creativity and subjectivity. However exemplary and scientific such dissemination may be, it is fundamentally an imposition (Imposition could be beneficial – but what is good will be decided by the state). Protest will, therefore, naturally be the outcome. Students who are thus imposed upon will begin to exercise their creativity. This is a form of counter discourse, major source of school lore. Children often notice the physical features of teachers and weave stories about them. They create caricatures of teachers. The idiosyncracies of teachers also inspire such narratives. This is also the context in which nicknames for teachers originate. Sometimes the nicknames are conjured from the imagination of the students. Sometimes the teachers are assigned the names of characters from illustrated stories or films. Nonsensical words also become nicknames. These nicknames at times become more popular among students than the original names of the teachers. The nickname is sometimes added to the original name and in most cases it is added as the first name. In due course the original sign value of the nickname may vanish and it might even be used for referring to the teacher with reverence. The nicknames assigned to classmates may be comparatively less critical but more sarcastic.

The experiences in the classrooms are the main items of school lore. School lore is richer in co-educational schools. The reason is that they are more representative of society than school which admit only boys or girls. There are social contradictions in the classroom which inspire the pupils’ lore about their peers. But the teacher-stories they create are sharper. Such stories are not always cynical; children record stories filled with love and respect on teachers who are close to them too. But the more popular and the more beautiful ones are those that recount their vices. This is because vices provide for more drama than virtues. And vices require treatment. Such stories are often anonymous. Their construction and transmission are collective efforts. If a teacher is seen at a place where he is not supposed to be, a bar for instance, it will immediately lead to the creation of a lore. In a lore that has been created out of classroom experience one can sense a softening of cynicism. But no mercy is given for a teacher’s indiscretion. The teacher is severely taken to task. Without being aware of it, children seek a model in a teacher. If that image gets even slightly distorted, it leads to the creation of a narrative. Narratives are focussed more on male teachers than their female counterparts. This shows that the interventions of female teachers are quite formal.

Programmes in the school like sports meets, arts fests and exhibitions enrich school lore. Each of these programmes flouts the routine schedule of the school. Children generally participate in them with the enthusiasm generated by a carnival. Teachers’ behaviour also changes during these days. The presence of the general public in the school on such occasions is natural. This digression leads to a different set of experiences, thereby generating more school lore. Study tours involve the participation of new places and new people. So they too generate a variety of school lore.

The most attractive part of school lore is graffiti, inscriptions and pictures on walls. The ideologically subversive nature of school lore is exhibited more in them than in any other form. Most of the wall exhibits tantamount to what we generally mean by obscenity. The principles behind it are protest, assertion and demonstration. Their aim is to present graphically what cannot be expressed through words. The child who writes such graffiti might have the lurking fear of being tipped off if he speaks out what he writes (each school has its own system of policing and judiciary). Hence it is displayed in writing. Interests like ‘let more people come to know’, the obstinacy, ‘let others understand only my version’ are at work behind wall writings. Some risk takers sketch pictures and words at heights from which it is difficult to rub them off. Such ‘lofty inscriptions’ can be seen in almost all schools. It can be discerned that their adherence to the task is quite intense.

Teachers also create school lore. Their powers of observation also lead to the creation of many a narrative. Though there are anecdotes on ‘good’ events, a major chunk of them are often about the ‘bad’ and the ‘ugly.’ The disagreements emanating out of their profession and the criticism against the activities other than teaching they indulge in are the favourite topics of such stories. All these stories are a nice mixture of reality and fantasy. The stories are born during the idling hours at the staff room. Though the majority of the stories are without any malice the contradictions related to teaching are latent in them. The characteristic features of some teachers lead to narratives which have the nature of caricatures. Yet another source of school lore is the Parents’ and Teachers’ Association (PTA). Peons also are subjects for school lore. Peons sometimes also create stories about teachers. Akbar Kakkattil’s ‘Teacher Stories’ represent all these categories. Vyloppilli describes an incident in his ‘Kavyalokasmaranakal’ (‘Reminiscences of the World of Poesy’): ‘It cannot be said that none of my teacher friends are envious. Once a scholar at a school told me straight on my face that it was not yet time for me to receive any amount as remuneration for my poems.’ This story must be in the air at that school as school lore.

Continuity is the reason for the dynamism of folk lore. School lore too traverses from people to people and from generation to generation. It might break the barriers of the school and reach the society at large. One, who lives within the region where the lore is in currency, cannot help remembering these informal narratives along with other things when he/she hears the name of the school. In recent times, children are not as keen in constructing school lore as they were before.. This can be attributed to a tendency to overlook schoolmates, classmates and teachers and turn themselves to the selfish structure called textbooks - examination. Lore is generated when people are looked upon as individuals. If they are seen as mere instruments, no interesting contexts will arise. The new school walls remain ‘unlettered’ because of this change. Earlier there were many narratives about inspecting officers like AEOs and DEOs. Such narratives have become extremely rare. This can be considered as evidence for the school becoming mechanical and for the untrammelled reign of the hegemonic ideology of the state.

Structuralism is a favourite tool of folklorists. If studied in the light of this reductionist science, school lore also limits itself to a few narrow structures – structures that can be identified in any school. But this is an approach which wipes out the variety and the interests of school lore. The right approach is to study the lore considering each school a different space and the lore a collective of characteristic resources. It is an informal, parallel history of every school. Even the architecture of a school is imprinted in it.